Familie Voorbij
Ter herinnering aan hen die ons voorgingen
10 juni 1936 – 17 januari 1975
Sommige mensen zijn zo kort in ons leven dat hun herinneringen vervagen tot ongrijpbare fragmenten, ongrijpbaar voor ons, maar soms voor altijd bewaard door een ander. Toch blijven zij voor eeuwig verweven met het verhaal van wie wij zijn.
Herinneringen kunnen vervagen
en woorden kunnen ontbreken,
maar wat iemand achterlaat
verdwijnt niet altijd.
Soms leeft het verder
in wie wij geworden zijn.
1 februari 1932 – 22 oktober 2007
Met de jaren is er meer ruimte gekomen voor begrip. Ik ben trots om je zoon te zijn.
Aan het roer die avond stond het hart
en scheepte maan en bossen bij zich in,
en zeilend over spiegeling van al wat het geleden had,
voer het bij wind en schemering
om boeg en tuig voorbij de laatste stad.G. Achterberg
Herinnering van Stefan Voorbij
Ik herinner me nog goed een weekend op een schip, samen met mijn vader en oom Gerard. De jonge schipper had nog weinig vaaruren gemaakt, en toen er 's avonds onrust uitbrak en iedereen naar huis wilde, greep mijn vader in.
Vastberaden nam hij de leiding over. Hij gooide de trossen los, duwde de klipper van de wal en voer het donker tegemoet.
Die daadkracht is me altijd bijgebleven. Je zag zijn vakmanschap en het rotsvaste vertrouwen waarmee hij het schip commandeerde.
Ook in ons hart
En allen die een bijzondere plaats innemen in ons hart, ook als zij hier niet begraven liggen.
20 augustus 1917 – 1994
Waar ruimte ontstond, heeft mijn oma die op haar eigen manier gevuld. Ze was een sterke vrouw, die er alles aan deed om ons een veilige haven en een diepe geborgenheid te bieden.
“Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.”
Samen herinneren
Wil je iets delen of een herinnering achterlaten, dan kan dat hier.
Berichten worden niet automatisch geplaatst. Na controle kan een bericht aan deze pagina worden toegevoegd.